بیرگان نام یکی از مناطق شهرستان کوهرنگ در استان چهارمحال و بختیاری است. که از نظر تقسیمات کشوری در محدوده دهستان شهریاری در بخش دوآب صمصامی قرار دارد. این منطقه کوهستانی یکی از پر آب ترین مناطق استان چهارمحال و بختیاری می باشد که رودخانه کارون و دز از این منطقه نیز سرچشمه می‌گیرند. آب بیرگان از دره آن عبور کرده و به سوی دشتک و آلیکوه پیش می رود. این رودخانه پس از خروج از حوضه آبریز کوهرنگ سرانجام به رود کارون می پیوندد که در حال حاضر پروژه تونل و سد کوهرنگ سه برای انتقال آب به سمت رودخانه زاینده رود در حال اجرا است. تونل سوم کوهرنگ بخشی از آب اصفهان و زاینده رود را تأمین می‌کند. احداث نامناسب تونل سوم کوهرنگ باعث دغدغهٔ اصلی مردم این منطقه می‌باشد.

پس از برنامه ریزی های انجام شده روز جمعه ۲۶ تیر ۱۴۰۵ با یک دستگاه مینی بوس از شهرکرد به سمت بیرگان حرکت کردیم. از شهرها و آبادی های مختلفی گذشتیم: سورشجان، پردنجان، فارسان ، عیسی آباد ، فیل آباد ، باباحیدر، دشت زرین ، علی آباد ، قبل از روستای ده نو وارد جاده شهریاری در سمت چپ شدیم. از روستاهای ، دول ره ، موردل ، یاورآباد ، نصیرآباد گذشتیم و به تأسیسات سد سوم کوهرنگ رسیدیم. جاده خاکی سمت چپ که با شیب تندی بالا می‌رفت را ادامه دادیم. و بعد از حدود چهار کیلومتر به نقطه شروع پیمایش رسیدیم. بعد از پیاده شدن همنوردان ساعت ۷ صبح در نزدیکی همان محل پیاده شدن زیر درختان گردو به صرف صبحانه مشغول شدیم. بعد از صبحانه و آماده شدن همنوردان ساعت ۸ کوهپیمایی را در جهت شرق آغاز کردیم. بعد از حدود ۲۰ دقیق پیمایش به چشمه "پرجَفت" رسیدیم. خود را از آب گوارای آن سیراب کردیم. متأسفانه این قسمت را نیز جاده خاکی احداث کرده بودند و چشمه پرجفت دچار تغییر شکل شده بود. در جهت جنوب شرق کوهپیمایی را ادامه دادیم و وارد "تنگ برد کَو" شدیم. حدود ۳۰ دقیقه شیب تندی را داخل راه مالروی مشخصی بالا رفتیم. سپس شیب مسیر ملایم شد و سرسبزی طبیعت بیشتر نمایان میشد. کم کم به اولین نشانه‌های آب برخوردیم و جوی باریکی جاری بود. در کنار آب پیمایش را ادامه دادیم. ساعت ۱۰:۲۰ به دامنه‌های کوه احمد لیوه رسیدیم . این منطقه ییلاقی که شامل صدها سکونتگاه و وارگه می باشد و از دیرباز به عنوان یکی از کانون‌های مهم اجتماعی عشایر بختیاری محسوب می‌شود. این منطقه خوش آب و هوا شامل دره های سرسبز و چشمه های فراوان در بین کوه‌های احمد لیوه و سالداران احاطه شده است. در میانه راه با یکی از عشایر طایفه شهنی برخوردیم که با ما تا "چشمه خونی" همراه شد. ساعت ۱۰:۵۰ به "چشمه خونی" رسیدیم و بعد از چندی استراحت به سمت چادر ایشان رفتیم و مقداری کشک و غارا خریداری کردیم. که با توجه به طبیعت غنی منطقه محصولات لبنی آن ها بسیار با کیفیت و خوشمزه بود. بعد از یک ساعت توقف در کنار آن ها ادامه مسیر را در جهت جنوب شرق از سر گرفتیم. حدود ساعت ۱۲:۳۰ ناهار را در کنار چشمه آبی میل کردیم. بعد از ناهار کمی از کف دره ارتفاع گرفتیم و در پاکوب بالاتری پیمایش را ادامه دادیم. بعد از یک ساعت پیمایش به سمت باغ کوچکی حرکت کردیم و در همان محل استراحت مفصلی انجام دادیم. ادامه مسیر را بنا به پیشنهاد یکی از همنوردان از بالادست ادامه دادیم ولی مسیر آن چندان مناسب گروه های کوهنوردی نبود. و تصمیم گرفتیم ارتفاع زیادی کم کنیم و به کف دره که در آن رودخانه پرآبی جاری بود برسیم. پاکوب مشخصی در کف دره وجود داشت و همان مسیر را پیش گرفتیم. ساعت حدود ۱۵:۱۵ نیز چشمه آب دیگری با نام "چشمه حاجت" برخوردیم که آب گوارایی داشت و بطری های خود را از آن پر کردیم‌. بعد از ۳۰ دقیقه پیمایش دیگر به اول باغات روستای "سرپیر" رسیدیم. بعد از استراحت کوتاهی ادامه مسیر را از بالای باغات و در کنار کانال آبی طی کردیم. ساعت ۱۶:۳۵ به اول روستا رسیدیم و در خانه باغ یکی از دوستان به انتظار مینی بوس ماندیم. ساعت حدود ۱۷ سوار ماشین شده و راهی شهرکرد شدیم.

مجموع پیمایش حدود ۱۵ کیلومتر

ارتفاع پایین ترین نقطه: حدود ۲۲۰۰ متر

ارتفاع بالاترین نقطه : حدود ۲۹۵۰ متر

مجموع ارتفاع صعود شده در یک روز حدود ۴۷۰ متر

مجموع کاهش ارتفاع در یک روز حدود ۸۰۰ متر

وضعیت آب و هوا :

جمعه - آفتابی

وزش باد حدود ۵ الی ۱۵ کیلومتر

کمینه دما حدود مثبت ۱۶+ درجه و بیشینه دما حدود ۳۴+ درجه

کوه سوخته در زاگرس مرکزی در استان چهارمحال و بختیاری و مابین شهرستان کیار و شهرستان اردل در فاصله ۱۰ کیلومتری جنوب غرب شلمزار و ۳ کیلومتری جنوب روستای دستنا واقع شده است. متداولترین مسیر دسترسی به این کوه از سمت روستای دستنا است. دستنا در ۵۰ درجه و ۴۶ دقیقه طول شرقی و ۳۲ درجه و ۱۴ دقیقه عرض شمالی در ارتفاع ۲۰۰۰ از سطح دریا در فاصله حدود ۵۰ کیلومتری شهرکرد قرار دارد. در سمت شمال کوه سوخته رشته کوهی کوتاه نیز با نام هزار گزی (گز = واحد طول) وجود دارد. و ما بین این دو کوهستان دره ای با نام لُوْیز (تنگ لویز) قرار دارد. که در آن چشمه های فراوان و باغات اهالی منطقه وجود دارند. و مسیر متداول برای صعود قله سوخته ، برف پیر و هزار گزی است.

با توجه به هماهنگی های انجام شده برنامه ما صعود به قله برف پیر انتخاب شده بود. در این منطقه غاری نیز به نام برف پیر وجود دارد.این غار محل انباشت برف می باشد و درگذشته به علت نبودن یخچال ، در تابستان‌ها از آن ها برای ذخیره مواد غذایی استفاده می‌کردند.

پنج‌شنبه ۲۵ تیر ۱۴۰۵ ساعت ۴ صبح به همراه خودرو سواری همنورد دیگر راهی دستنا شدیم. و با گذشتن از شهرکرد ، بهرام آباد ، طاقانک ، خراجی به سوی شهر شلمزار حرکت کرده و پس از گذر از خیابان باهنر به طرف روستای بزرگ دستنا که با تابلوی سبز رنگ مشخص شده بود پیش رفتیم. پس از رسیدن در روستا با حرکت به سمت جنوب و گذر از ورزشگاه به اول باغات رسیده و ماشین را در جای مناسبی پارک کردیم. پس از پیاده شدن و آماده شدن ساعت حدود ۵ صبح کوهپیمایی را در جهت جنوب غرب آغاز کردیم. جاده خاکی را پیش گرفتیم و در همان ابتدای دره لوله آبی جریان داشت که در کنار آن گلویی تازه کردیم. انبوه درختان نشانگر وجود آب فراوان در این منطقه بود. از کنار باغات و داخل جاده همچنان پیش می‌رفتیم. پس از حدود یک ساعت پیمایش در زیر درختی برای صبحانه توقف کردیم. ساعت ۷ حرکت را از سر گرفتیم و در جهت غرب مسیر را طی می‌کردیم. پس از حدود ۲۰ دقیقه پیمایش مسیر را به سمت یال شمالی تغییر دادیم و پاکوب کوچکی را دنبال کردیم که تا حدود ارتفاع ۳۰۰۰ متر ادامه داشت و قسمتی از مسیر را از داخل تنگ عبور کردیم. پس از عبور از چند نوار صخره‌ای ساعت ۹:۲۰ به ابتدای خط الراس رسیدیم. حدود ۱۴۰ متر تا قله اصلی فاصله داشتیم که از صعود آن صرف نظر کردیم و ادامه خط الراس را به سمت شمال غرب طی کردیم. فراز و فرود های متعددی را گذراندیم و در نهایت ساعت ۱۰:۳۴ به چکاد برف پیر به ارتفاع تقریبی ۳۴۰۰ متر قدم گذاشتیم. رشته کوه های یمری ، جهان‌بین ، سالداران و حتی در دور دست کوهستان هفت چشمه قابل مشاهده بودند. بعد از استراحت و خوردن تنقلات و گرفتن چند عکس یادگاری و دیدن مناظر زیبای اطراف فرود را آغاز کردیم. از یال مناسبی در شمال غرب به سمت گردنه پایین می‌رفتیم. و بعد از گردنه داخل راه مالروی مشخصی به سمت پایین حرکت می‌کردیم. چند چشمه کم آب در مسیر برگشت نیز وجود داشتند. بعد از چند استراحت کوتاه ساعت ۱۳:۴۰ به پای ماشین رسیدیم و برنامه به سلامت به پایان رسید.

مجموع پیمایش حدود ۱۶ کیلومتر

ارتفاع پایین ترین نقطه: حدود ۲۱۰۰ متر

ارتفاع بالاترین نقطه : حدود ۳۴۰۰ متر

مجموع ارتفاع صعود شده در یک روز حدود ۱۳۷۰ متر

مجموع کاهش ارتفاع در یک روز حدود ۱۳۷۰ متر

وضعیت آب و هوا :

پنج‌شنبه - آفتابی

وزش باد حدود ۵ الی ۱۵ کیلومتر

کمینه دما حدود مثبت ۱۳+ درجه و بیشینه دما حدود ۳۶+ درجه

کوهستان زردکوه در جنوب غربی ایران در استان چهارمحال و بختیاری واقع شده است. این رشته کوه طولانی ترین کوهستان زاگرس مرکزی محسوب می شود که از شمال غربی به طرف جنوب شرقی کشیده شده است و ما بین شهرستان کوهرنگ ، بازفت ، دهستان دو آب صمصامی و میان کوه موگویی واقع شده است. این رشته کوه دارای قلل اصلی و فرعی متعددی هست. زردکوه بیش از ۱۰۰ قله اصلی و فرعی بالای ۳۰۰۰ متر دارد. تعداد قله های اصلی بالای ۴۰۰۰ متر نیز به ۲۰ قله می رسند.

کلونچین (۴۲۲۵ متر) ، شاه شهیدان ، دوزرده ، هفت تنان ، قنبرکش ، چگاله ، درویش کزلی ، نازی ، آب سفید ، پله بلند و سیردان از قله های مشهور کوهستان زردکوه به شمار می روند.

بار دیگر به سمت زردکوه عزیمت کردیم روز پنج‌شنبه ساعت ۱۵:۳۰ مورخ ۱۸ تیر ۱۴۰۵ از شهرکرد به سمت شهرستان کوهرنگ حرکت کردیم. بعد از عبور از سورشجان ، پردنجان ، فارسان ، فیل آباد ، باباحیدر ، نصیرآباد ، دهنو ، حدود ۵ کیلومتر بعد از چلگرد به دو راهی جاده برخوردیم و سمت چپ جاده را ادامه دادیم و بعد از حدود دو کیلومتر طی کردن در جاده آسفالت سمت چپ جاده خاکی را پیش گرفتیم. بعد از حدود ۲۰ دقیقه ماشین سواری در جاده ساعت حدود ۱۷:۲۰ به تأسیسات اول تونل کوهرنگ رسیدیم. و در همان محل ماشین ها را پارک کرده و چادر ها را برپا کردیم. دسترسی به چشمه آب در نزدیکی و جای کمپ مناسب آن از مزایای این مکان بود. بعد از خوردن چایی و کمی تنقلات، شام را نیز میل کردیم و زودهنگام به درون کیسه خواب رفتیم.

روز جمعه بعد از بیدار شدن و آماده شدن همنوردان ساعت ۴ صبح کوهپیمایی را در جهت کلی جنوب غرب آغاز کردیم. از روی پل سد اول عبور کردیم و در راه مالروی مشخصی ادامه دادیم. قسمتی از مسیر را در جاده خاکی که فقط مناسب نیسان یا ماشین های آفرود است طی کردیم. بعد از حدود یک ساعت پیمایش به بالای دره آب سفید رسیدیم. پاکوب را به سمت کف دره ادامه دادیم و در کنار رودخانه پیمایش را طی کردیم. بعد از حدود ۱۵ دقیقه از روی پل طبیعی که به وسیله دو سنگ بزرگ ایجاد شده بود از روی رودخانه گذشتیم و به سمت دیگر خود را رساندیم. از داخل پاکوب مشخصی جلو می‌رفتیم و کم کم ارتفاع می‌گرفتیم. قسمت هایی از مسیر از نوار های صخره‌ای باید عبور کرد که چالش خاصی ندارد. این مسیر جز ایلراه های مهم عشایر است و هر سال از سمت مناطق قشلاقی با عبور از گردنه بازفت و زردکوه خود را به ییلاقات این منطقه می‌رسانند. بعد از چندی ارتفاع گرفتن دوباره به سمت پایین و پای رودخانه رسیدیم. و قسمتی از مسیر نیز برای عبور از عرض رودخانه مجبور به درآوردن کفش ها شدیم و در آب سرد قدم گذاشتیم. ساعت ۷ به "چشمه سفید" رسیدیم. صبحانه در کنار چشمه صرف کردیم و بعد از کمی استراحت، حرکت را از سر گرفتیم. در جهت جنوب غرب به سمت تنگ "لای بی خیره" پیش رفتیم و از همان ابتدای تنگ با توجه به سفتی برف و احتمال سر خوردن و حادثه برای افراد گروه ، یخ شکن های خود را پوشیده و به صورت ایمن بالاروی را شروع کردیم. بعد از حدود یک ساعت پیمایش به دو راهی دره برخوردیم و و در جهت غرب پیش رفتیم. شیب تندی را پشت سر گذاشتیم. پاکوب مشخصی وجود نداشت. و کف دره نیز برف انباشته شده با شیب زیاد چندان مناسب صعود نبود. در مسیر چشمه دیگری وجود نداشت. و باید از آب حاصل از ذوب برف ها برداشت کرد. آهسته آهسته ارتفاع می‌گرفتیم و با استراحت های متعدد صعود را ادامه می‌دادیم. با افزایش ارتفاع و وزش باد ، گرمای هوا جای خود را به هوای خنک و مطبوع می‌داد و انرژی مضاعفی در ما بوجود آورد. ساعت حدود ۱۱ خود را به یال شمال شرقی رساندیم. شیب مسیر ملایم تر شد و بعد از چند فراز و فرود ساعت ۱۲:۳۰ به چکاد "پله بلند" به ارتفاع تقریبی ۳۹۶۰ متر قدم گذاشتیم. قله پله بلند به موازات قله "سیردان" یا "تپه طوسی" کشیده شده است و با ادامه خط الراس به سمت شمال غرب و عبور از قله های "پله مرو" ، "پلاگپون" ، "بردیون" ، "هرمیون" ، "هزار میشان" و بعد از گردنه "زرد چال" و متمایل شدن به سمت شرق می‌توان قله سیردان را نیز صعود کرد. گردنه "زرد چال" تنها راه ارتباط این دو قله است. بعد از دیدن زیبایی‌های زردکوه و دیدن مناظر اطراف و گرفتن چند عکس یادگاری ساعت ۱۳ از یال جنوبی فرود و برگشت را آغاز کردیم. بعد از یک ساعت کوهپیمایی بر روی خط الراس به برکه پر آبی در نزدیکی گردنه بازفت رسیدیم. در بالا دست برف های انباشته شده آب این برکه را تامین می‌کردند. در این محل توقفی کردیم و ناهار را نیز میل کردیم. بعد از استراحت و خوردن وعده غذایی ساعت ۱۵ حرکت را از سر گرفتیم. در جهت شمال شرق پایین می‌رفتیم. گاهی در پاکوب و گاهی بر روی برف چال ها مسیر را طی می کردیم. در قسمت هایی نیز آب زلالی جریان داشت و از آن ها خود را سیراب می کردیم. ساعت ۱۶:۴۰ به پای چشمه سفید رسیدیم. در آن جا کمی استراحت کرده و بعد از خوردن میوه ادامه راه پیش گرفتیم. کفش ها در آورده و از عرض رودخانه عبور کردیم. و در پاکوب کوهپیمایی را ادامه دادیم. بعد از چند فراز و فرود به پل سنگی رسیدیم و ساعت حدود ۱۸ از دره آب سفید خارج شدیم. خستگی راه خود را بر تن همنوردان نشان می‌داد. سرعت گام ها آهسته شده بود. بعد از طی کردن مسیر در جاده و عبور از پل سد اول ساعت ۱۹:۳۵ به پای ماشین رسیدیم. بعد از تعویض کفش و لباس و شستن دست و صورت و کمی استراحت ساعت حدود ۲۰ سوار ماشین شده و راهی دیار خود شدیم.

مجموع پیمایش حدود ۲۶ کیلومتر

ارتفاع پایین ترین نقطه: حدود ۲۳۷۰ متر

ارتفاع بالاترین نقطه : حدود ۳۹۶۰ متر

مجموع ارتفاع صعود شده در یک روز حدود ۲۱۰۰ متر

مجموع کاهش ارتفاع در یک روز حدود ۲۱۰۰ متر

وضعیت آب و هوا :

پنج‌شنبه و جمعه آفتابی

وزش باد حدود ۵ الی ۲۰ کیلومتر

کمینه دما حدود مثبت ۹+ درجه و بیشینه دما حدود ۳۱+ درجه

روز دوشنبه ۱۵ تیر ۱۴۰۵ به همراه جمعی از علاقمندان به طبیعت از شهرکرد به سمت روستای محمدآباد حرکت کردیم. این روستا در دهستان شوراب تنگزی از توابع شهرستان کوهرنگ واقع شده است. بعد از عبور از شهرها و روستاهای مختلف همچون سورشجان جاده سمت راست را به سمت خوی ، وانان ، اسدآباد ، هارونی ، مرغملک ، سودجان ، آبحره , قلعه سبزی ، دیمه ادامه دادیم و بعد از دو راهی جاده روستای میان رودان وارد جاده سمت راست شدیم و از عبور از مهدی آباد ، فانی آباد به روستای محمدآباد رسیدیم. بعد از پیاده شدن و آماده شدن همنوردان ساعت حدود ۷ صبح کوهپیمایی را در جهت کلی غرب آغاز کردیم. در جاده و در کنار باغات و زمین های کشاورزی اهالی منطقه راه را طی می‌کردیم. در این موقع سال طبیعت منطقه همچنان سرسبز بود و رودخانه که در وسط دره گاوخفت جریان داشت سرزندگی آن را حفظ کرده بود. بعد از حدود نیم ساعت پیمایش در داخل پاکوب مشخصی به سمت شمال غرب بالاروی را ادامه دادیم. از کنار چادر عشایر که در منطقه حضور داشتند می‌گذشتیم و با احوال پرسی با این مردمان زحمت کش و مهربان ادای احترام می‌کردیم. گرمای هوا سرعت گام برداری گروه را کم کرده بود و با حفظ فاصله استراحت های کوتاه سعی در جبران این اتلاف انرژی بودیم. ساعت حدود ۹ به چشمه ای با آب گوارا رسیدیم و در همان محل صبحانه را میل کردیم. بعد از وعده صبحانه کوهپیمایی را از سر گرفتیم. در جهت غرب بالاروی را ادامه دادیم. ساعت ۱۱ به گردنه به ارتفاع تقریبی ۳۱۰۰ رسیدیم و سپس به سمت پایین در پاکوب نیمه مشخصی ادامه راه را طی کردیم. رشته کوه زردکوه با سفیدی برف روی قله های آن جلوه زیبایی به منطقه بخشیده بود. هرچقدر پایین تر می‌رفتیم تراکم گون ها بیشتر می‌شد و به علت رشد زیاد آن ها ، پاکوب را پوشانده بودند و تیغ های آن ها باعث آزردگی افراد می‌شد. بعد از چند فراز و فرود ساعت ۱۳:۲۰ به چشمه ای گوارا رسیدیم و در همان محل ناهار را میل کردیم. بعد از استراحت و خوردن غذا انرژی لازم برای طی ادامه مسیر را پیدا کرده بودیم.ساعت ۱۴ حرکت را از سر گرفتیم. به سمت جنوب غرب در داخل دره ای با پاکوب مشخص پیش می‌رفتیم. بعد از حدود نیم ساعت پیمایش به چشمه خاک دالو رسیدیم. دیدن این دشت زیبا و سرسبز به همراه رودخانه پرآب آن کوهپیمایی را بسیار لذت بخش کرده بود. سپس به جاده خاکی رسیدیم که عشایر با نیسان و گاهی سواری در آن تردد داشتند. ادامه مسیر در جاده خاکی طی شد. ساعت حدود ۱۵ برای استراحت به زیر درختان چنار رفتیم و استراحت مفصلی انجام دادیم. بعد از توقفی که داشتیم کوهپیمایی را دوباره آغاز کردیم. جاده خاکی به سمت جنوب ادامه داشت و در نهایت به روستای شیخ علی خان می‌رسید. ما در جهت جنوب غرب به سمت دره لاخشک پیش رفتیم و در پاکوب مشخصی ادامه راه را طی کردیم. از کنار کانال آبی کوچک که توسط اهالی منطقه ساخته شده بود نیز گذشتیم. بعد از حدود دو ساعت پیمایش در دره ، ادامه راه دوباره به جاده خاکی دیگری برخوردیم. از داخل جاده کمی پیش رفتیم و سپس با کم کردن ارتفاع در جهت جنوب و با فراز و فرودی کوتاه به جاده آسفالت که مسیر شیخ علی خان به چما هست ، رسیدیم. در کنار چشمه ای پرآب و خنک در انتظار مینی‌بوس ماندیم. و ساعت حدود ۱۸ برنامه به پایان رسید.

مجموع پیمایش حدود ۱۶ کیلومتر

ارتفاع پایین ترین نقطه: حدود ۳۱۴۰ متر

ارتفاع بالاترین نقطه : حدود ۲۴۷۰ متر

مجموع ارتفاع صعود شده در یک روز حدود ۸۷۰ متر

مجموع کاهش ارتفاع در یک روز حدود ۷۷۰ متر

وضعیت آب و هوا :

دوشنبه - آفتابی

وزش باد حدود ۲ الی ۱۰ کیلومتر

کمینه دما حدود مثبت ۱۳+ درجه و بیشینه دما حدود ۳۳+ درجه

قله كَهون يا "كاعون" در بخش البرز مركزی و جزو كوه های شمالي ايران محسوب مي شود. در بخش جنوبي اين كوهستان دره رودخانه " سه سنگ" جاري مي باشد .از شمال غرب به قله "ناظر بزرگ"(۴۲۷۸ متر) و سپس "ناظر كوچك" (۴۱۸۸ متر) مرتبط می شود.و همچنين اين خط الراس به سمت جنوب شرق قله كهون را از طريق گردنه "سه سنگ " به قله "لهرا" ( ۳۸۹۰ متر ) متصل مي کند. در قسمت جنوب و جنوب غربي اين كوهستان دره رودخانه "سه سنگ" قرار دارد و در بخش شمال غربي رودخانه "سياه رود" جاري است. چشمه ساران دامنه هاي كوهستان كهون و لهرا به همراه رودخانه "پنيري" تامين كننده آب رودخانه "دريوك " مي باشند. نام این قله برگرفته از سنگ های بالای این قله است که به دو صورت معنی کرده اند اول به معنی سنگ های سیاهی که در بالای قله قرار دارد و در گویش مازندرانی به آن کَهو می‌گویند و دوم به خاطر سنگ های کهربایی که در دیواره های این قله قابل مشاهده است که به کهربایی بودن سنگ اشاره میکند

روز سه شنبه ۲ تیر ۱۴۰۵ به همراه سه همنورد دیگر ساعت ۵ عصر از ترمینال کاوه اصفهان به سمت آمل حرکت کردیم ساعت حدود ۲:۳۰ بامداد دو راهی روستای نمارستاق و پنجاب در کیلومتر ۵۵ جاده هراز پیاده شدیم. با توجه به هماهنگی های انجام شده به وسیله وانت از اهالی محل برای رساندن ما تا روستای نٍمار کرایه کرده بودیم. بعد از یک ساعت وانت سواری در جاده پر پیچ و خم منطقه به روستای نمار رسیدیم. بعد از پیاده شدن و آماده شدن همنوردان ساعت ۵:۱۰ کوهپیمایی را از پارکینگ بالای روستای در ارتفاع حدود ۲۲۵۰ متری شروع کردیم. در جهت جنوب غرب پیش می‌رفتیم و از روی پل فلزی روی رودخانه عبور کرده و بالاروی آغاز کردیم. پس از حدود نیم ساعت کوهپیمایی به دشت زیبای دِریوْک رسیدیم و در همان محل صبحانه را میل کردیم.پس از صبحانه ادامه مسیر را پیش گرفتیم و از روی پل چوبی از رودخانه عبور کردیم و از سمت راست دامنه کوه ادامه دادیم. مسیر پاکوب بسیار مشخصی داشت و نشان دهنده عبور و مرور زیاد در این منطقه است. زیبایی های طبیعت بسیار چشم نواز بود و دشت های سرسبز ، گل های رنگارنگ، رودخانه دریوک که در وسط دره جریان داشت همه و همه انسان را سرمست می‌کرد. در طول مسیر به چشمه گوگردی با نام اشلک برخوردیم که حوضچه‌هایی برای آبتنی در این قسمت درست کرده بودند. و در ادامه به چشمه پر آب آسونه کر برخوردیم که بسیار عریض بود و آب گوارایی داشت. پس از چند فراز و فرود ساعت ۸:۴۵ به دشت زیبای لِهْرا رسیدیم. همچنان در جهت کلی جنوب غرب ادامه می‌دادیم. از کنار چشمه ای دیگر عبور کردیم. تصمیم گرفتیم که دشت لهرا محل کمپ ما باشد و به همین منظور کوله پشتی های اصلی را زمین گذاشته و با کوله سبک ادامه راه را پیش گرفتیم. گل های زیبا حتی در بالاترین ارتفاع وجود داشتن و دیدن این مناظر خستگی راه را برای ما کم کرده بود. ساعت ۱۱:۳۵ به گردنه سه سنگ رسیدیم. از روی گردنه خط الرأس دوخواهران و دشت سه سنگ نمایان شد. سپس به سمت شمال غرب متمایل شدیم. پاکوب با شیب زیاد و به صورت عرضی تا ارتفاع ۳۹۰۰ متر ادامه داشت. سپس به سمت شمال متمایل شدیم و در نهایت ساعت ۱۲:۴۵ به چکاد کهون با ارتفاع تقریبی ۴۰۷۰ متر قدم گذاشتیم. از روی قله کهون قله های دیگر همچون: قله دماوند ، قلل ناظر بزرگ و کوچک ، قلل انر ،خط الرأس عظیم دوخواهران به خوبی قابل مشاهده بود پس از قدری استراحت و گرفتن چند عکس یادگاری از همان مسیر بازگشتیم. ساعت حدود ۱۶ به پای کوله پشتی های اصلی خود رسیدیم و سپس در محل مناسبی چادر های خود را برپا کردیم.

روز پنج‌شنبه بعد از بیدار شدن و آماده شدن همنوردان ساعت ۶:۳۵ حرکت را آغاز کردیم. مه صبحگاهی تمام دره را پوشانده بود و جلوه زیبایی را به وجود آورده بود. بعد از چند فراز و فرود دوباره خود را به دشت دریوک رساندیم و سپس در جهت جنوب شرقی در کنار رودخانه کوچکی پیش رفتیم بعد از حدود یک ساعت پیمایش به آبشار کوهره رسیدیم و از تماشای آن بسیار لذت بردیم. استراحتی در کنار آبشار داشتیم و بعد از آن حرکت را از سر گرفتیم و از همان مسیر به سمت روستا بازگشتیم. ساعت ۱۱:۳۰ به روستای نمار رسیدیم و برنامه به سلامت به پایان رسید.

مجموع پیمایش حدود ۳۰ کیلومتر

ارتفاع پایین ترین نقطه: حدود ۲۲۵۰ متر

ارتفاع بالاترین نقطه : حدود ۴۰۷۰ متر

مجموع ارتفاع صعود شده در دو روز حدود ۲۰۹۰ متر

مجموع کاهش ارتفاع در دو روز حدود ۲۰۹۰ متر

وضعیت آب و هوا :

چهارشنبه: آفتابی - گاهی نیمه ابری به همراه بارش جزئی

پنج‌شنبه: آفتابی

وزش باد حدود ۱۰ الی ۵۰ کیلومتر

کمینه دما حدود مثبت ۱۰+ درجه و بیشینه دما حدود ۲۸+ درجه