"کوه چوبین" با مساحت حدود ۱۲۳۲ هکتار، در موقعیت بین´30 ◦32 تا ´33 ◦32 عرض شمالی و ´50 ◦50 تا ´53 ◦50 طول شرقی، در استان چهارمحال و بختیاری واقع شده است این رشته کوه از سمت جنوب شرقی تنگ "پردنجان" شروع شده و تا جنوب غرب روستای "سیل گاه" ادامه دارد. این رشته کوه دارای قله های معروفی همچون : اورو ، چوبین ، چال برفی ، شنستون ، طلوع گاه (افتوزنون) ، پل پازنی است.

مطابق هماهنگی های انجام شده، تعدادی علاقمند به طبیعت ، صبح چهارشنبه ۲۱ مرداد با یک دستگاه خودروی سواری شخصی از شهرکرد به سمت روستای "دولت آباد خاکی" حرکت کردیم. "دولت آباد خاکی" روستایی از توابع شهرستان شهرکرد بخش لاران و در دهستان مرغملک واقع شده است. بعد از عبور از چالشتر و آبادی های مختلفی از جمله نافچ ، پیربلوط ، ارجنک و بعد از عبور از "گردنه زهرماری" به دو راهی برخوردیم و سمت راست را ادامه دادیم و به مرغملک رسیدیم و حدود ۶ کیلومتر بعد از مرغملک ، به جاده دو راهی برخوردیم و به سمت چپ و روستای "اوج بغاز" ادامه دادیم. به مبدا صعود یعنی روستای "دولت آباد خاکی" رسیدیم و ماشین را در جای مناسبی پارک کردیم. بعد از آماده شدن همنوردان ساعت ۵ کوهپیمایی را آغاز کردیم. در جهت کلی غربی در جاده خاکی حرکت می‌کردیم پس از حدود ۳۰ دقیقه پیمایش به جاده برخوردیم که به سمت جنوب غرب ادامه داشت. جاده را به سمت بالا پیش رفتیم. تا قسمت هایی از مسیر برای ماشین هایی مثل نیسان قابل تردد بود. و بعد از آن راه مالروی عشایری می‌شد. وارد "تنگ شیخ" شدیم و حدود یک ساعت و نیم بالاروی انجام دادیم تا به چشمه پر آبی با نام "چشمه قُرُقی" رسیدیم. ساعت حدود ۷ در کنار چشمه برای صرف صبحانه توقف کردیم. بعد از خوردن صبحانه در جهت جنوب غرب ادامه دادیم و از تنگ کوتاهی عبور کرده. این قسمت پاکوب مشخصی نداشت و از بین خار های زول و گون ها و گیاهان فراوان منطقه راه مناسبی پیدا کرده و به سمت بالا پیش می رفتیم. ساعت حدود ۸:۳۵ به چکاد اُفتوزَنون (طلوع گاه) به ارتفاع تقریبی ۳۲۹۰ متر قدم گذاشتیم. بعد از استراحت و دیدن مناظر اطراف و گرفتن چند عکس یادگاری ساعت حدود ۹ مسیر بازگشت را در جهت جنوب شرق آغاز کردیم. کمی از روی خط الراس ادامه داده و سپس به سمت شرق متمایل شدیم. از بالای صخره ها چند چادر عشایر مشاهده کردیم و به سمت دشت پر آب و سرسبزی به سمت پایین پیش رفتیم. ساعت ۱۰:۲۵ به سرچشمه رسیدیم که با نام "چشمه سرده" معروف بود. جاده خاکی تا نزدیکی این چشمه ادامه داشت. کمی توقف کردیم و بعد از پر کردن بطری های خود در جهت شمال شرق و در جهت آب ادامه مسیر را طی می‌کردیم. مسیر پاکوب مشخصی داشت و بعد از حدود ۳۰ دقیقه به چشمه دیگری رسیدیم و در کنار آن نیز توقف کردیم. در کنار آب ادامه دادیم تا ساعت حدود ۱۱:۳۰ به تنگ باریکی رسیدیم که پاکوب مشخصی نداشت و از کنار نوار های صخره‌ای با شیب زیاد باید عبور می گردیم. بعد از چند دست به سنگ مختصر به کف دره رسیدیم و بعد از ده دقیقه پیمایش به چشمه گوارایی رسیدیم و خود را سیراب کردیم. و چند دقیقه بعد از آن ساعت حدود ۱۲:۱۵ در زیر درخت بید برای ناهار توقف کردیم. ناهار را میل کرده و استراحت مفصلی انجام دادیم. ساعت حدود ۱۳:۵۰ حرکت را از سر گرفتیم. و بعد از عبور از باغات اهالی منطقه ساعت ۱۴:۱۰ به روستا رسیدیم. و ‌در نهایت سوار ماشین شده و راهی دیار خود شدیم.

مجموع پیمایش حدود ۱۷ کیلومتر

ارتفاع پایین ترین نقطه: حدود ۲۴۰۰ متر

ارتفاع بالاترین نقطه : حدود ۳۲۹۰ متر

مجموع ارتفاع صعود شده در یک روز حدود ۹۰۰ متر

مجموع کاهش ارتفاع در یک روز حدود ۹۰۰ متر

وضعیت آب و هوا :

چهارشنبه - آفتابی ، از بعد از ظهر نیمه ابری

وزش باد حدود ۵ الی ۳۰ کیلومتر

کمینه دما حدود مثبت ۱۴+ درجه و بیشینه دما حدود ۳۴+ درجه

وضعیت آنتن دهی: بیشتر مسیر آنتن دهی وجود داشت. به خصوص همراه اول آنتن دهی بهتری در این منطقه داشت.

دوباره فرصتی یافتیم که برای دیدار از کوهستان زیبای زردکوه عظیمت کنیم. زردکوه با دیواره‌های سترگ، پرتگاه‌های عظیم و قله‌های سر به فلک کشیده هر علاقمند به طبیعت را مجذوب خود می‌کند. این کوهستان صخره‌ای و پربرف با یخچال‌های دائمی، یکی از خاص ترین و زیباترین مناطق کوهنوردی ایران به‌شمار می‌رود.

روز پنج‌شنبه ۱۵ مرداد از شهرکرد به سمت مرکز شهرستان کوهرنگ یعنی چلگرد حرکت کردیم. از چلگرد عبور کرده و به سمت شیخ علی خان ادامه دادیم. ورودی روستای شیخ علی خان از هر ماشین عبوری عوارض دریافت می‌کنند و مشخص نیست این هزینه بابت چه خدماتی هست. سطح روستا پر از زباله ، جای پارک ماشین وجود ندارد و آسفالت نامناسب به ماشین ها آسیب می‌زند. به هر حال از این قسمت هم گذشتیم و جاده را به سمت غاریخی چما ادامه دادیم. حدود ده کیلومتر بعد از روستای شیخ علی خان در دره ای با نام موراسحاق توقف کردیم. ساعت ۱۸:۴۰ ماشین را در جای مناسبی کنار چادر عشایر و البته با کسب اجازه از آن ها پارک کردیم. و شب را در کنار چشمه که در همان نزدیکی بود سپری کردیم.

روز جمعه ۱۶ مرداد بعد از بیدار شدن و آماده شدن همنوردان ساعت ۴:۴۵ کوهپیمایی را در جهت جنوب غرب آغاز کردیم. وارد دره ای خشک شدیم که با شیب ملایم ما را به سمت رودخانه کوهرنگ می‌رساند. ساعت ۵:۱۵ به رودخانه رسیدیم و با درآوردن کفش ها عرض رودخانه را عبور کردیم. سپس مسیر کوهپیمایی را از کنار کانال آب که در جهت جنوب شرق ادامه داشت پیش گرفتیم. بعد از حدود ۱۵ دقیقه از کنار کانال آب جدا شده و وارد راه مالروی عشایری شدیم که در جهت جنوب بالا می‌رفت. در طول مسیر چادر های عشایر به وفور وجود داشتند که گاهی سگ های آن ها به سمت ما برای هشدار دادن نزدیک می‌شدند. مسیر را در سمت چپ دامنه کوه ادامه دادیم و تا گردنه ای با ارتفاع تقریبی ۲۸۰۰ متر بالا رفتیم. از این نقطه قله هفت تنان و منار زرده با عظمت بیشتری جلوه گر می شوند. بعد از گردنه به کف دره قنبرکش خود را رسانیم. از دره ای در سمت چپ آبی نیز جاری بود. گله های بز و گوسفند در دشت میچرند و در حالی که در دامنه کوه پیش می‌رویم آن ها را تماشا می کنیم.

در جهت جنوب غربی ادامه می‌دادیم و کم کم ارتفاع می گرفتیم. یال پرشیبی با نوار های صخره‌ای بالا رفتیم. گاهی از پاکوب های بزرو مسیر را طی می‌کردیم. بعد از حدود یک ساعت پیمایش ساعت ۷:۲۰ در قسمت مناسبی مقداری ارتفاع کم کرده و خود را به کف دره و روی برفچال ها رساندیم. دره های پربرف و دیواره های عظیم مناظر بسیار زیبایی پدید آورده بودند که از دیدن آن ها خسته نمی شدیم. ساعت ۷:۵۰ در جای مناسبی در کنار آبی که حاصل از ذوب برف ها بود توقف کردیم و صبحانه را میل کردیم. بعد از استراحتی که داشتیم مسیر را همچنان از روی برفچال و در جهت جنوب غربی ادامه می‌دادیم. شیب تندی را پشت سر گذاشتیم و در کنار تخت سنگ بزرگی در ارتفاع تقریبی ۳۵۷۰ متر استراحت کردیم. و خود را آماده صعود آخرین قسمت که به قله منتهی میشد کردیم. از دهلیزی در سمت شمال غرب قله با شیب بسیار تند و توام با ریزش سنگ بالا رفتیم. عبور از آن دقت بالایی می‌طلبید و با احتیاط از آن گذر کردیم. در مسیر دهلیز گل های آبی بسیار زیبایی با‌ نام چشم ونوس مشاهده کردیم که در زردکوه شخصاً از آن ندیده بودم و صحنه جالب و بی نظیری بود. خود را به بخشاب رساندیم و آخرین قسمت قله که حدود ۵۰ متر می‌شد را با کمی دست به سنگ مختصر بالا رفتیم. ساعت حدود ۱۰:۲۰ به چکاد‌ منار زرده با ارتفاع تقریبی ۳۸۵۰ متر قدم گذاشتیم. روی قله استراحتی انجام دادیم و دیدن مناظر اطراف مشغول شدیم. قله هفت تنان با دیواره عظیم خود در سمت جنوب شرق و قله قنبرکش در سمت شمال خود نمایی می‌کردند. قابل ذکر است که از همنوردانی که خط الراس کامل زردکوه را با این همه سختی پیمایش کردند تقدیر کنیم و باید دست مریزاد به آن ها گفت‌. بعد از استراحتی که داشتیم از همان مسیر بازگشت را آغاز کردیم. دهلیز را با کمی تغییر و از دست چپ پایین آمدیم. شیب تند ، خاک سفت با ریزال های آن سختی مسیر فرود را دوچندان کرده بود. که با احتیاط و پشت سر همدیگر آن را به آرامی پایین رفتیم تا دوباره روی برفچال ها قرار گرفتیم. ساعت حدود ۱۲:۳۰ در همان محل قبلی صبحانه در کنار آب جاری توقف کردیم و ناهار را نیز میل کردیم. در همین زمان دو چوپان جوان ملاقات کردیم که دوغ محلی خنک به ما تعارف کردند که انصافاً در آن گرمای ظهر بسیار دلچسب بود و ما برای تشکر از آن ها تنقلات به آن ها تعارف کردیم. بعد از استراحت مفصلی که داشتیم حرکت را از سر گرفتیم. پاکوب مشخصی را پیش گرفتیم و به سرعت ارتفاع کم کردیم. خود را به کف دره قنبرکش رساندیم و از راه مالرو بالا رفتیم. در هیچ کجای مسیر آنتن دهی موبایل وجود نداشت. ساعت حدود ۱۵:۳۰ به رودخانه رسیدیم و بعد از درآوردن کفش ها و عبور از عرض رودخانه در آن سمت رودخانه برای استراحت توقف کردیم. بعد از استراحت مسیر را این بار به جای داخل دره از روی یال تپه ماهوری بالا رفتیم که پاکوب مشخصی نیز داشت و در ادامه به جاده خاکی متصل میشد. هوای ابری گاهی با چند قطره باران ما را نوازش می‌کرد که البته موقت بود و قابل توجه نبود. از جاده خاکی عبور کرده و سپس جاده آسفالت را نیز رد کرده و به دره رسیدیم. و در نهایت ساعت ۱۶:۱۵ به موراسحاق رسیدیم و برنامه خاتمه پیدا کرد.

مجموع پیمایش حدود ۱۷ کیلومتر

ارتفاع پایین ترین نقطه: حدود ۲۵۹۰ متر

ارتفاع بالاترین نقطه : حدود ۳۸۵۰ متر

مجموع ارتفاع صعود شده در یک روز حدود ۱۴۰۰ متر

مجموع کاهش ارتفاع در یک روز حدود ۱۴۰۰ متر

وضعیت آب و هوا :

پنج‌شنبه جمعه - آفتابی ، گاهی نیمه ابری

وزش باد حدود ۵ الی ۲۰ کیلومتر

کمینه دما حدود مثبت ۱۲+ درجه و بیشینه دما حدود ۳۰+ درجه

طبق قرار قبلی با دو دستگاه اتومبیل سواری و تعداد ۵ نفر ساعت ۴ صبح جمعه ۹ مرداد ماه از شهرکرد به سمت "گردنه چری" رهسپار شدیم. ساعت ۶ پس از طی مسافت حدود ۱۲۵ کلیومتر به مبدا صعود موردنظر رسیدیم.

ماشین ها را در کنار دکل مخابراتی پارک کرده و بعد از پیاده شدن همنوردان و پوشیدن کفش و لباس ساعت ۶:۱۵ آماده کوهپیمایی شدیم. باد نسبتاً سردی صبحگاه می‌وزید و مجبور به پوشیدن بادگیر های خود شدیم. از روی گردنه چری در جهت شمال غرب و در پاکوب مشخصی پیش رفتیم. بعد از حدود یک ساعت پیمایش به منطقه "چال گندابه" رسیدیم. در این منطقه چشمه های فراوانی وجود داشت.چشمه های جاری در مسیر و آب فراوان نشان از بارش های زمستانی پربار سال گذشته در این منطقه دارد.با توجه به موقعیت و شرایط طبیعی مانند اختلاف ارتفاع زیاد، پستی و بلندی های فراوان و عبور مسیر یکی از شاخه بادهای غربی سطح بالای جو از روی زردکوه در زمستان سبب شده آب و هوای این کوهستان از شرایط بسیار سرد و خشن برخوردار باشد. ساعت ۷:۱۵ در کنار چشمه پرآبی توقف کردیم و به خوردن صبحانه مشغول شدیم. ساعت ۸ حرکت را از سر گرفتیم و مسیر پاکوب را در جهت شمال ادامه دادیم. از کنار چند چادر عشایر نیز گذشتیم و در مورد این منطقه اطلاعات کسب کردیم. به شیب مسیر کم کم افزوده می‌شد تا اینکه به گردنه رسیدیم. بعد از عبور از چند نوار صخره‌ای ساعت ۹:۴۵ به چکاد "پیربَنَک" به ارتفاع تقریبی ۳۱۲۰ متر رسیدیم. پیربنک را حقیقتا نمی‌توان قله نامید چون نسبت به نقاط اطرافش متمایز و برآمدگی شاخصی ندارد. ادامه خط الراس را طی کردیم و ساعت حدود ۱۰ چکاد "رستو" به ارتفاع تقریبی ۳۲۳۵ متر را صعود کردیم. وجود برف چال ها و صخره های سر به فلک کشیده در مسیر و همچنین چشم انداز زیبای دیواره های "نازی" و "کزلی" بر لذت کوهپیمایی در نگین دیگر از هزاران هزار نگین زیبای زاگرس می افزاید.

بعد از استراحت و خوردن میوه راه بازگشت را از همان مسیر پیش گرفتیم. گرمای هوا غالب شده بود و در کنار هر چشمه مجبور به توقف می‌شدیم تا عطش خود را برطرف کنیم. بعد از چند طی چند شیب در نهایت ساعت ۱۲:۵۰ به پای ماشین ها رسیدیم و این قسمت از برنامه به پایان رسید.

مجموع پیمایش حدود ۱۳ کیلومتر

ارتفاع پایین ترین نقطه: حدود ۲۶۵۰ متر

ارتفاع بالاترین نقطه : حدود ۳۲۳۵ متر

مجموع ارتفاع صعود شده در یک روز حدود ۷۰۰ متر

مجموع کاهش ارتفاع در یک روز حدود ۷۰۰ متر

وضعیت آب و هوا :

جمعه - آفتابی

وزش باد حدود ۱۰ الی ۳۵ کیلومتر

کمینه دما حدود مثبت ۱۳+ درجه و بیشینه دما حدود ۳۲+ درجه

طبیعت کوهستان لذت و حس و حال متفاوتی به انسان می‌دهد. کوهستان برای کسانی که اهل آن هستند تنها یک طبیعت زیبا برای تفریح و ورزش نیست، بلکه مکانی ست برای کسب آرامش و رهایی. در دل سکوت و شکوه‌اش حرفی برای گفتن دارد. هر قدمی که در دل کوه بالا می‌روید یک قدم از فکرها و مشغله‌ها و مسائل پشت سرتان دور می‌شوید و به حس سبک‌بالی و آسمان بالای کوه نزدیک‌تر می‌شوید.

دوباره فرصتی یافتیم که به دیدار کوهستان زیبای زردکوه برویم. زردکوه که محلی‌ها به آن زرده می‌گویند، کوهستانی است در زاگرس مرکزی که در شهرستان کوهرنگ در استان چهارمحال و بختیاری قرار دارد. رشته کوه زردکوه از شمال غربی تا جنوب شرقی در امتداد کشیدگی رشته‌کوه‌های زاگرس امتداد دارد و مرتفع‌ترین بخش استان چهارمحال و بختیاری به حساب می‌آید. این رشته کوه دارای قلل اصلی و فرعی متعددی هست. یکی از این قله های زیبا که جز قله های اصلی زردکوه محسوب می‌شود "کاکل ناز" نام دارد. که آقای کوروش بلالی پور با توجه به اسامی بومی نام آن را انتخاب کرده است.

روز جمعه ۲ مرداد ۱۴۰۵ از شهرکرد به سمت کوهرنگ حرکت کردیم. از شهرها و آبادی های مختلفی همچون: سورشجان، پردنجان، فارسان ، عیسی آباد ، فیل آباد ، باباحیدر ، نصیرآباد ، علی آباد گذشتیم و قبل از روستای ده نو وارد جاده شهریاری در سمت چپ شدیم.از دوروزن آباد عبور کرده و قبل از هربکول به سمت راست وارد جاده شاه منصوری شدیم. بعد از عبور از گردنه پر پیچ و خم به روستای دم تنگ و حیدرآباد رسیدیم و ماشین را در جای مناسبی داخل روستا پارک کردیم. بعد از پیاده شدن و آماده شدن همنوردان ساعت ۶:۱۵ کوهپیمایی را در جهت کلی جنوب غرب آغاز کردیم. از کنار کانال آب گذشتیم و وارد "تنگ کورَویی" شدیم. پاکوب مشخصی داخل تنگ وجود داشت و به سمت بالا با شیب متوسطی حرکت می‌کردیم. رودخانه کوچکی داخل تنگ جریان داشت و زیبایی دو چندان به مسیر بخشیده بود. از کنار باغات اهالی منطقه گذشتیم و بعد از باغات شیب ملایم شد. ساعت حدود ۷:۳۰ در زیر درختی در کنار چشمه پر آبی ، صبحانه را میل کردیم. بعد از خوردن صبحانه حرکت را از سر گرفتیم و به سمت غرب متمایل شدیم. در مسیر چند چادر عشایر نیز وجود داشت که با گرمی و مهربانی از ما استقبال کردند. بعد از حدود ۳۰ دقیقه پیمایش به چشمه آب دیگری برخوردیم. بعد از برداشتن آب و پر کردن بطری ها به سمت یال شرقی حرکت کردیم. پاکوب مشخصی وجود نداشت ولی راه مناسبی را برای بالاروی انتخاب کردیم. سرسبزی منطقه هنوز وجود داشت و گل ها و گیاهان رنگارنگ ما را مجذوب خود کرده بودند. بعد از چند استراحت کوتاه در نهایت ساعت ۱۱:۴۵ به چکاد کاکل ناز به ارتفاع تقریبی ۳۴۷۰ متر قدم گذاشتیم. اسپیانه ، کزلی و نازی در سمت شمال غرب، قله میلی در سمت جنوب شرق به خوبی نمایان بودند. بعد از استراحت مفصلی که روی قله داشتیم از داخل دره ای در سمت جنوب شرق قله به پایین رفتیم. از چال برف های انباشته شده نیز آبی جاری بود که در مواقع ضروری قابل استفاده بودند. پاکوبی در این قسمت مسیر وجود داشت که با دقت می‌توان آن را پیدا و دنبال کرد و پیمایش مسیر را آسان تر می‌کرد. ساعت حدود ۱۴:۲۰ به پای چادر های عشایر رسیدیم. و در کنار آن ها کمی نشستیم و استراحت کردیم. بعد از خرید محصولات لبنی از آن ها خداحافظی کرده و ادامه راه را پیش گرفتیم. ساعت حدود ۱۵ در جای مناسبی برای صرف ناهار توقف کردیم. بعد از خوردن وعده غذایی کوهپیمایی را از سر گرفتیم. از داخل تنگ گذشتیم و به روستا رسیدیم. ساعت حدود ۱۷ به پای ماشین رسیدیم و برنامه به سلامت خاتمه پیدا کرد.

مجموع پیمایش حدود ۱۶ کیلومتر

ارتفاع پایین ترین نقطه: حدود ۲۳۰۰ متر

ارتفاع بالاترین نقطه : حدود ۳۴۷۰ متر

مجموع ارتفاع صعود شده در یک روز حدود ۱۲۶۰ متر

مجموع کاهش ارتفاع در یک روز حدود ۱۲۶۰ متر

وضعیت آب و هوا :

جمعه - آفتابی

وزش باد حدود ۵ الی ۲۰ کیلومتر

کمینه دما حدود مثبت ۱۵+ درجه و بیشینه دما حدود ۳۴+ درجه