رشته کوه زردکوه مجموعه کوهستانی بلند و سر به فلک کشیده از رشته کوه زاگرس مرکزی در حد فاصل دو رودخانه بزرگ کوهرنگ و بازفت در استان چهار محال بختیاری قرار گرفته است. جهت این رشته کوه از شمال غربی به سمت جنوب شرقی کشیده شده است.

این رشته‌کوه زیبا دارای قله‌ های معروفی از جمله کلونچین ، هفت تنان ، دوزرده ، شاه شهیدان ، چگاله ، کزلی ، قنبرکش و... است. "کلونچین" با ارتفاع تقریبی ۴۲۲۱ متر بلندترین قله زردکوه است.

اکثر کوهنوردانی که زردکوه را به عنوان مقصد کوهنوردی خود انتخاب می‌کنند، می‌خواهند به کلونچین صعود کنند. برای صعود به این قله سه مسیر وجود دارد:

مسیر اول: شروع مسیر از سد اول تونل کوهرنگ است که بر روی یال شمالی تا پناهگاه "چال میشان" ادامه دارد. در قسمت هایی از این مسیر کمی دست به سنگ باید صعود کرد. و از قبل برای یک مسیر سخت و طولانی آماده باشید. در کنار پناهگاه چال ‌میشان آب آشامیدنی وجود ندارد. باید قبل از رسیدن به پناهگاه از چشمه های مسیر بطری ها را پر آب کرد.

مسیر دوم:

شروع مسیر از سد دوم تونل کوهرنگ است و از دره‌ی شرقی باید مسیر را تا دره‌ی "کول خدنگ" ادامه دهید. این مسیر اغلب پوشیده از برف است. فصل تابستان سریع ترین و آسان ترین راه برای رسیدن به قله کلونچین و شاه شهیدان همین مسیر است.

مسیر سوم: بر روی یال شرقی باید تا پناهگاه "خرسان" بالا بروید. این مسیر برای صعود زمستانه مناسب‌ترین مسیر است.در تابستان به علت عدم وجود آب در طول مسیر ، این گزینه پیشنهاد نمی شود.

بر آن شدیم که بار دیگر راهی کوهستان زیبای زردکوه شویم. با هماهنگی های از قبل انجام شده روز پنج شنبه ۲۵ مرداد ۱۴۰۳ از شهرکرد به سمت شهرستان چلگرد با یک دستگاه تاکسی سواری حرکت کردیم. پس از عبور از شهرها و روستاهای زیادی همچون سورشجان ، پردنجان ، فارسان ، فیل اباد ، باباحیدر ، دهنو و از چلگرد به سمت جاده شیخ علی خان ادامه مسیر دادیم و در میان مسیر از جاده فرعی سمت چپ به سمت سد اول تونل کوهرنگ پیش رفتیم. در کنار ساختمان تأسیسات سد از ماشین پیاده شدیم. پس از پوشیدن کفش ها و آماده شدن ساعت ۷ کوهپیمایی را در جهت جنوب غربی آغاز کردیم. پس از عبور‌ از پل فلزی سد اول وارد جاده خاکی شدیم و پس از سی دقیقه وارد دره "لاسوز" شدیم و در وسط دره پیش رو یک چشمه کم آب وجود داشت که آب آن هنوز قابل استفاده بود. در کنار چشمه توقفی برای صبحانه داشتیم. دره را به سمت گردنه بالا رفتیم و از طریق پاکوب مسیر را به سمت جان‌پناه چال میشان ادامه دادیم. پس از دو ساعت پیمایش جان پناه را مشاهده کردیم. پس از جان پناه همچنان در جهت جنوب غربی بالاروی انجام می‌دادیم و بعد از رسیدن به قسمت گود چال میشان به طرف یال پرشیب و سنگی سمت راست حرکت کردیم. در ادامه مسیر باید دقت زیادی به خرج داد چون در بعضی نقاط نیازی به دست به سنگ نیست و با کمی تغییر مسیر می‌توان از اتلاف وقت و انرژی جلوگیری کرد و مسیر مناسب تری پیدا کرد. ساعت ۱۳:۲۰ به قله "چال میشان" به ارتفاع تقریبی ۳۹۰۲ متر صعود کردیم. ناهار را بر روی قله صرف کردیم. پس از استراحتی که داشتیم ادامه خط الراس را پیش گرفتیم ساعت ۱۵ به چکاد "دوزرده" به ارتفاع تقریبی ۴۰۲۱ متر گام نهادیم. از این منظره می توان قسمت هایی از خط الراس شمال غربی زردکوه را نیز مشاهده کرد که قله "هفت تنان" همچون نگینی در دور دست نیز خودنمایی می کرد.

پس از گرفتن چند عکس یادگاری به سمت پایین سرازیر شدیم. در کنار برف چال پایین دست قله آب زیادی جاری بود و ما ترجیح دادیم که در همین محل شب مانی اول را سپری کنیم. ساعت ۱۶:۴۰ کمپ خود را در ارتفاع ۳۷۶۰ متر برپا کردیم. به جز دو نفر از عشایر منطقه و گله بزش هیچ کوهنورد دیگری را ندیدیم و شب آرامی را سپری کردیم.

روز جمعه صبح پس از بیدار شدن و جمع آوری وسایل و چادر ساعت ۵:۳۵ حرکت را آغاز کردیم پس از تراورس که داشتیم از سمت یال جنوبی قله شاه شهیدان را صعود کردیم که نسبت به دیگر مسیرها ، این مسیر مناسب تری برای صعود بود. کوله پشتی های خود را روی گردنه گذاشتیم و سبک بار به سمت قله حرکت را ادامه دادیم. ساعت ۶:۵۰ به قله "شاه شهیدان" به ارتفاع تقریبی ۴۰۸۸ متر صعود کردیم. پس از گرفتن چند عکس یادگاری به سمت گردنه بازگشتیم.مسیر خط الراس را بیشتر به صورت تراورس پیش می‌رفتیم. بعد از رسیدن به پاکوب مشخصی که تا قله کلونچین ادامه داشت سرعتمان کمی بیشتر شد. یک تیم حدود ۲۰ نفره نیز در کاسه کلونچین در حال صعود بود. و احتمالا با توجه به طرح سیمرغ بودن این قله ، کوهنوردان دیگری آن روز صعود کرده اند. روی گردنه کوله های خود را زمین گذاشتیم و سبک بار ساعت ۸:۳۰ به قله "کلونچین" به ارتفاع تقریبی ۴۲۲۱ متر نیز صعود کردیم. بعد از استراحتی که روی قله داشتیم به سمت گردنه بازگشتیم کوله پشتی ها را برداشته و به سمت دره جنوب شرقی پایین رفتیم. آب حاصل از برف چال ها رودخانه ای ایجاد کرده بود و ما نیز در جهت رودخانه حرکت می کردیم. در مسیر نیز یک عشایر و گله اش را مشاهده کردیم و بعد از احوال پرسی و گرفتن اطلاعات ادامه مسیر را از سر گرفتیم. پایین تر نیز "وارگه" اش را مشاهده کردیم بعد از آن چادر عشایر دیگری وجود نداشت.. وارد تنگ "گینه شه" شدیم و در قسمت هایی از مسیر با توجه به نازک بودن برف چال ها مجبور به بالاروی می‌شدیم تا قسمت های خطرناک را رد کنیم قسمت هایی از مسیر با احتیاط و با در نظر گرفتن ضخامت آن روی برف راه می رفتیم. به دفعات فراز و فرود های زیادی انجام دادیم تا در نهایت ساعت حدود ۱۳:۳۰ به انتهای تنگ رسیدیم و نهار مختصری صرف کردیم. در تمام طول مسیر دسترسی به آب وجود داشت و در تامین آب مشکلی نداشتیم. بعد از استراحت کوتاهی که داشتیم به طرف جاده خاکی پیش رفتیم و در امتداد آن راهمان را به سمت جاده شهریاری ادامه دادیم تا شاید ماشین عبوری مثل نیسان سوارمان کند. ولی زهی خیال باطل !!! تمام مسیر جاده خاکی را پیاده طی کردیم و بعد از حدود ۲ ساعت پیمایش به جاده شهریاری رسیدیم و در انتظار تاکسی که از قبل هماهنگ کرده بودیم، ماندیم و برنامه ما ساعت ۱۵:۴۵ به پایان رسید.

مجموع پیمایش حدود ۳۱ کیلومتر

ارتفاع پایین ترین نقطه: حدود ۲۳۰۸ متر

ارتفاع بالاترین نقطه صعود شده: حدود ۴۲۲۱ متر

مجموع ارتفاع صعود شده در دو روز حدود ۲۵۵۰ متر

مجموع کاهش ارتفاع در دو روز حدود ۲۴۹۱ متر

وضعیت آب و هوا :

تمام روز ها آفتابی - کمینه دما مثبت ۱۰ - بیشینه دما مثبت ۳۲ درجه

وزش باد حدود ۵ الی ۲۵ کیلومتر